30 یاشلیق موناسیبتیله
بو گون ده کئچدی
آنادان اولان گون!
یاش اوتوز اولدی
باش باشلاییب آغارماقا
سایدیم بو گون آینا قارشیسیندا
10 نا قدر آغ گؤرسنیر
عؤمور کئچیر
مجال یوخدی حتی بیر آه چکمگه
چاره م یوخودور
مگر خیام جنابینا پناه آپارماق
کی بو گونی
شرابیلا، شادلیقیلا کئچیردماق لازیمیدی
عؤمور باشی گئدن گونلریمه باخیرام
نه قازاندیم
نه اوتوزدوم
نه وئردیم
نه آلدیم
هارالاردایدیم
هارالاردایام
افسوس بره بیتیرمز
آما اونودماق دا نه اولا بیلیر، نه من ایستیرم
بلکه گئدن عؤمور، حسرتیله گئدن عؤمور
بیر ایشیق سالسین بو قارانلیق گلجاقا
بلکه شادلیق اولسون گلجاق
بلکه چالیشماق اولسون
بلکه اوچماق اولسون
بیر گون گلجک
یاخینلیق دا، اوزاقلیقدا
آنلایاجاغام کی داها گئدمک چاغیدی
روح اوچماق ایسته ییر
اوندا دی کی بیر نئچه آن، زامانیم اولاجاق گئری دؤنوب عؤموره بیر نظر باخماقا
نه ائیله دیم من بو گؤز آچیب یومماقدا؟
شادلیق ائله دیم می؟
شاد ائله دیم می؟
آفاق ایله انفسی گزدیم می؟
اؤیره ندیم می؟
کؤنلومه بیر یارا سالدیم می؟
عاشیق اولدوم مو؟
اینسان یاشادیم می؟...
لعل جواهیر وئریب نه آلدیم؟
آلنیم آچیق اولاجاق می بو آلیش وئریش ده؟
شاد یاشا کؤنلوم
محبتله یاشا کؤنلوم
گؤل سن، دنیز اول
دنیز سن، بولود اول،
بولودسان، یاغیش اول؛ رحمت اول
یاغیشسان، اقیانوس اول
اقیانوس سان، مروارید اول
مروارید سن، صیاد اول
صیاد سان، فنا اول . . .
جان اول تا جانانین اولسون
درد اول تا درمانین اولسون
آماندیر کؤنلوم آمان
گئری قاییدماق یوخدور
بیر دنه سن
بیر دفعه سن
بللی دگیل نه اولاجاق
گئدنلردن گلیب سؤیله ین یوخ
اولورسا ساده جه توزلو، دومانلی سؤزلر دی
هانسی اولاجاق... بیلمیرم
ساده بیلگیم بو دور کی
الینده اولدوغون بو ساعت دیر،
بو لحظه، بو دایانمایان زاماندیر
آماندیر
چالیش قاناد آچیب اوچماقا
آماندیر کی
او گونو گؤرمه یه سن
روح بدن دن اوچماق ایسته یه
سن آما آزاراق بیر قاناد چالمامیش اولاسان کی اوچماق اولاردی یا یوخ
....
شيخ ابوسعيد، يكبار به طوس رسيد، مردمان از شيخ خواستند كه بر منبر رود و وعظ گويد . شيخ پذيرفت . مجلس را آراستند و منبرى بزرگ ساختند. از هر سو مردم می آمدند و در جايى می نشستند .چون شيخ بر منبر شد، كسى قرآن خواند. جمعيت، همچنان ازدحام می كردند تا آن كه ديگر جايى براى نشستن نبود. شيخ همچنان بر منبر نشسته بود و آماده سخن. كسى برخاست و فرياد برآورد: خدايش بيامرزد هر كسى را كه از جاى خود برخيزد و يك گام فراتر آيد . شيخ چون اين بشنيد، گفت : و صلى الله على محمد و آله اجمعين.
و از منبر فرود آمد . گفتند: يا شيخ! جمعيت از دور و نزديك آمده اند تا سخن تو بشنوند؛ تو ترك منبر میگويى؟
گفت: هر چه ما می خواستيم كه بگوييم و آنچه پيامبران گفتند، همه را آن مرد به صداى بلند گفت. مگر جز اين است كه همه كتب آسمانى و رسالت پيامبران و سخن واعظان، براى اين است كه مردم، يك گام پيش نهند؟
آن روز، بيش از اين نگفت
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر